สวัสดีปีใหม่เพื่อนๆ ทุกคนนะคะ ที่ผ่านมา ViSA ก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยค่ะ เพราะว่า ช่วงปลายปี ต้องนอนพักผ่อนหลังจากไม่สบายไปสองอาทิตย์ค่ะ ทำให้ช่วงที่ผ่านมาไม่ได้อัพเดทเนื้อหาในเว็บไซต์ด้วยเลยค่ะ จนเพื่อนๆ บางคนนึกว่า ViSA ไปเที่ยวผับแถวๆ เอกมัยซะแล้วล่ะค่ะ (แหม… คิดไปได้) แต่ผ่านปีใหม่มาแล้ว ก็เป็นเวลาที่ทีมงาน ได้พูดคุยกันไว้ว่าเราจะ อัพเดท เนื้อหาในเว็บไซต์กันเต็มที่ค่ะ ViSA เลยขอใช้โอกาสนี้ แนะนำให้รู้จักเพื่อนๆ ที่เป็นคนเขียนเนื้อหาในเว็บไซต์ LADYViSA เลยนะคะ อย่างเรื่อง บ้านครูน้อย

ก็จะเป็น น้องมุ่ย ที่ไปร่วมกิจกรรมมานะคะ และ ยังมี ทีม content ในเรื่องอื่นๆ อีกหลายคนเลยล่ะค่ะ ไว้คอยติดตาม อ่านได้ในเว็บไซต์นะคะ

วันเด็กปีนี้มุ่ย ได้มีโอกาสไปร่วมงานวันเด็กที่บ้านครูน้อย (นวลน้อย  ทิมกุล) เด็ก เด็กที่นี่ ดูท่าทางเป็นมิตรไม่ก้าวร้าว อัธยาสัยดี เด็กๆดูตื้นเต้นมากและดีใจที่เห็นพวกเราไปเยี่ยม  บ้านครูน้อยหลังไม่ใหญ่มาก  ทางเข้าก็เป็นตรอกเล็กๆ มีสนามเด็กเล่นที่ได้ผู้ใหญ่ใจดี มาสร้างให้  (เด็กที่นี้เค้าจะเรียก คนที่เอาของไปให้พวกเค้าว่า “ผู้ใหญ่ใจดี ”) วันเด็กปีนี้เด็กๆที่บ้านครูน้อยดูคึกคักเป็นพิเศษ  วันนี้มีเด็กมารอร่วมงานวันเด็กเกือบร้อยคน

ทุกคนนั่งมองของขวัญอย่างใจจดใจจ่อและ เด็ก เด็ก จะได้รับของเท่าๆกัน “รออย่างเป็นระเบียบไม่แย่งกัน” นั้นคือเสียงที่ดังขึ้นจาก ครูน้อย มุ่ยก็เหลือบไปเห็นขาของครูน้อยที่บวมเป้ง ครูน้อยเดินกระโพกกระเพก  เพราะครูน้อยเป็น “โรคเบาหวาน”  แต่ครูน้อยบอกไม่เป็นไร  เป็นห่วงเด็กๆมากกว่า ครูน้อยได้บอกกับมุ่ยว่า ปีใหม่ที่ผ่านมาเงียบมากไม่ค่อย มีใครมาเยี่ยมเด็กๆเลย  วันนี้มีหลายบริษัทมาจัดงานวันเด็กที่นี้ มอบเงิน และ ของขวัญ และ อาหารให้เด็กได้ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย เด็กๆดูหน้าตายิ้มแย้มมีความสุขมาก  (อาจจะยิ้มและหัวเราะแค่วันนี้วันเดียวก็ได้นะคะ)

เรื่องที่มุ่ยอยากจะบอกหลังจากที่ได้คุยกับครูน้อย “ ครูบอกกับมุ่ยว่าครูเกิดจากครอบครัวที่ยากจน” ครูรู้ถึงรสชาติแห่งความจน ไปเรียนหนังสือก็ไม่มีหนังสือ ได้เงินไปโรงเรียนวันละสองสลึง  กินข้าวต้มกับเต้าหู้ โอกาสที่จะได้กินก๋วยเตี๋ยวน้ำ ก๋วยเตี๋ยวแห้ง หรือ ขนมอร่อยอร่อย คงไม่มี  ฉะนั้นเมื่อครูน้อยได้พบเห็นเด็กยากจน ครูน้อยนึกถึงความรู้สึกเมื่อตอนเป็นเด็ก  ครูน้อยได้เริ่มเปิด”บ้านครูน้อย”มาตั้งแต่ปี 2532 เด็กส่วนใหญ่มาจากชุมชน เป็นเด็กที่พ่อแม่ไม่มีเวลาเลี้ยงดู   เป็นเด็กกำพร้า ซึ่งเด็กบางคนพิการทางสมอง  ติดเชื้อ HIV  พ่อแม่ติดคุก เพราะค้ายาบ้า ซึ่งทั้งหมดครูน้อยก็รับเลี้ยงหมด ไปกลับก็มี ค้างที่บ้านครูน้อยบ้าง ครูน้อยสงเสียให้เด็กได้เรียนหนังสือด้วย ตั้งแต่ ประถมจนถึงปริญญาตรี มุ่ยถามครูน้อยต่อว่ารายได้ครูน้อยเอามาจากที่ไหน เด็กตั้งเยอะแยะค่าใช่จ่ายอาหาร การศึกษา เวลาเด็กเกิดไม่สบายขึ้นมา  และครูน้อยเองก็ไม่ค่อยจะแข็งแรงเท่าไหร่  ครูน้อยบอกว่าตอนนี้มีเงินบริจาดมาแค่ 42,000 บาทต่อเดือน แต่ค่าใช้จ่ายต่อเดือน 100,000  บาท  บางครั้งถ้าเงินไม่พอครูน้อยก็อดกับเด็กๆ ครูน้อยเป็นคนขี้เกรงใจ ไม่กล้าโทรไปขอเงินใคร แต่ก็จะมีเด็กที่โตพอที่จะทำงานฝีมืขาย หารายได้ช่วยครูน้อยแต่มันก็ไม่ได้เป็นเงินที่มากพอ

มุ่ยคิดว่าหากคุณผู้อ่านมีชีวิตที่สมบูรณ์แล้วก็เอาความรัก ความหวังดีไปให้กับผู้ด้อยโอกาส และมอบความรักความอบอุ่นให้กับพวกเค้า  อย่างน้อยเค้าก็จะได้รู้ว่ามีผู้ใหญ่ใจดีอีกมากมาย รอที่จะไปพบกับพวกเค้า และได้เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ  ของเด็กๆ อีกครั้ง  
ออลืมไป !!! หากผู้ใหญ่ใจดีจะ ร่วมบริจาค ก็สามารถโอนเงินเข้ามาได้ที่ “ กองทุนบ้านครูน้อย” ธนาคารกสิกรไทย 
สาขาราษฎร์บูรณะ  บัญชีออมทรัพย์   745 – 2 – 11433 - 4  
เบอร์บ้านครูคะ 02-871-3083
  บ้านครูอยู่ที่  ซอยราษฎร์บูรณะ  26  (ตรงข้ามกับธนาคารกสิกรสำนักงานใหญ่)
แล้วคุณจะพบว่าความสุขทีแท้จริงคืออะไร  ?

You May Also Like:

• No Related Posts